Aan onze deur wordt wél geklopt

Column juf Marieke

Marieke van Woesik (23) is net afgestudeerd aan de pabo. Marieke heeft een eigen blog: mariekevanwoesik.nl. Voor juf schrijft ze over haar ervaringen als beginnend leerkracht.

En dat is altijd de dag waarop jij je net in je XXL joggingbroek op de bank hebt genesteld...

Juf & Meester - Columns - Logo juf Marieke

De samenwerking tussen ouders, leerkrachten en de leerlingen is de basis. Daar kunnen we het allemaal over eens zijn, toch? Samen vormen we een team om het beste in de leerling naar boven te halen. Maar het kan weleens voorkomen dat we niet helemaal op één lijn zitten. Miscommunicatie. Kan gebeuren.

Geert en ik hebben onze woonplek tactisch uitgezocht, namelijk redelijk ver van de basisscholen in de wijk. Die keuze hebben we héél bewust gemaakt, omdat we erg gesteld zijn op onze privacy en rust. Als je als leerkracht tegenover een basisschool gaat wonen, heb je namelijk elke dag het gevoel dat je per ongeluk op dezelfde camping blijkt te staan als twee van je leerlingen.

Maar we hadden zelf natuurlijk wel kunnen weten dat leerlingen een soort ingebouwde ‘zoek de meester en juf’-radar hebben. Al wonen ze tien blokken verderop, er komt een dag dat ze je vinden. En dat is altijd de dag waarop jij je net in je XXL joggingbroek op de bank hebt genesteld met een fleecekleedje en Netflix op de buis, terwijl je de hoop om die paprikachipsvlek uit je truitje te krijgen al een uur geleden hebt opgegeven. *Ding dong*. Het zal toch niet?!

Geert werd vorig jaar als eerste ontdekt. Terwijl we ons op oudjaarsdag net ongegeneerd aan het volproppen waren met zelfgebakken oliebollen, stonden er ineens drie jongens op de stoep. ‘Meester Geert, heb jij misschien een bierflesje voor ons? Daar moeten we onze pijlen in afsteken!’ Nieuwsgierig vroeg ik me af hoe Geert zich hieruit zou redden, zonder machogezichtsverlies te lijden. Geert drinkt namelijk geen bier. Maar hij wist het slim te draaien, zei dat hij net toevallig geen bierflesje had en duwde de kinders wat sterretjes in hun handen. ‘Dit is veel leuker vuurwerk. Fijne dag!’

De keer erop waren het twee dames uit mijn inval-groep 3. Ik zag ze al aankomen door het keukenraam, schoot snel de wc in en liet Geert de deur opendoen (slecht, heel slecht, ik weet het). ‘Dag meneer,’ hoorde ik de schatjes lief vragen. Ik had geen idee wat er ging komen, maar ik kreeg meteen een visioen van die keer dat ze mijn moeder vroegen of ‘Marieke, de stagiaire, buiten wilde komen spelen’. Maar, nee, niks van dit alles. Laura en Loretta hadden buiten voor ons huis een grote spin gezien en juf Marieke had gevraagd of iedereen dingen wilde verzamelen voor de herfsttafel. Of ze onze spin mochten hebben. Terwijl ik vertederd in de wc zat, zei Geert: ‘Alleen als jullie heel lief voor hem zijn!’

Daarna is er nog aangebeld voor de scoutingloterij (niks gewonnen), de verkoop van stroopwafels voor het goede doel (niet te eten) en natuurlijk de kinderpostzegels. Toch komen leerlingen echt niet altijd ongelegen aan de deur. De laatste keer dat de bel ging, was namelijk tijdens een storm. Nietsvermoedend deed ik de deur open.
‘Mohammed!’
‘Oh, hai juf, ja, weet je, jullie konijnenhok is omgewaaid.’
Jullie snappen dat ik niet wist hoe snel ik naar buiten moest rennen. Konijn Nibbit vond het grasveld gelukkig interessant genoeg om er niet meteen vandoor te gaan en lag inmiddels veilig in de armen van de buurman. Nibbit woont inmiddels binnen. En Mohammed? Die is de rest van de week de held van de klas geweest.

DELEN