Afscheid

Column juf Marieke

Marieke van Woesik (23) is net afgestudeerd aan de pabo. Marieke heeft een eigen blog: mariekevanwoesik.nl. Voor Juf & Meester schrijft ze over haar ervaringen als beginnend leerkracht.

Als mijn moeder in het zwembad tegen me zei dat we naar huis gingen, moest ik altijd nog één keer van de glijbaan...

Juf & Meester - Columns - Logo juf Marieke

Ik heb een hekel aan afscheid nemen. Dat had ik al als kind. Of het nu ging om het afscheid van mijn konijn of m’n schoolagenda; ik was volledig overstuur. Zelfs als mijn moeder in het zwembad tegen me zei dat we naar huis gingen, moest ik altijd nog één keer van de glijbaan. Inmiddels ben ik al even volwassen en zou ik graag willen vertellen dat afscheid nemen makkelijker is geworden, maar helaas. Afscheid nemen, het blijft moeilijk.

Ook voor de kinderen in de klas. Elk jaar moeten ze afscheid nemen van dingen. Van een klasgenootje dat gaat verhuizen, van hun vader en moeder als ze uit logeren gaan of van een juf die met zwangerschapsverlof gaat. En soms van een opa of oma.

Het heftigste afscheid dat ik zijdelings heb meegemaakt, was het afscheid van een leerling. Geert en ik liepen buiten in het bos toen hij ineens werd gebeld door iemand van school. Op een zondag. Dan weet je onmiddellijk dat er iets niet klopt. Hij moest – net als alle andere leerkrachten – per direct naar school komen om het rouwprotocol te starten. Zo’n protocol waarvan je blij bent dat het er is, maar dat je liever nooit gebruikt. Soms moet het toch.

‘Afscheid nemen bestaat niet,’ zingt Marco Borsato. De persoon (of het dier, want laten we eerlijk zijn: een overleden huisdier is soms nét zo moeilijk) leeft verder in je hart, als je erover praat. En dat is dan ook wat je als leerkracht doet in de klas. Praten, samen huilen (ja, ook de juf, want ze mogen best zien dat de juf ook verdrietig is) en herinneringen ophalen. En aan het eind van het liedje huil je samen over alle opa’s, oma’s, honden, katten, kippen en hamsters die overleden zijn. En dan? Dan ga je verder tot de orde van de dag. Want er moet tenslotte ook gewoon gerekend worden. Maar wennen doet het nooit.

Jullie raden het al: ik ga afscheid van jullie nemen (boehoe, ik mis jullie nu al!). Na bijna vier jaar columns schrijven voor Juf & Meester geef ik nu het stokje door aan juf Floortje. En ik neem niet alleen afscheid van jullie, maar ook van het onderwijs. Samen met Geert maak ik al jarenlang trouwfilms voor ons bedrijf, The Memory Makers. Omdat dat zó goed gaat, kunnen we sinds een tijd onze grootste passie fulltime uitoefenen. Dat vinden we echt geweldig! Maar die andere passie vergeten we ook niet, hoor. Sinds kort zijn we namelijk ook een leerbedrijf. Kunnen we toch nog een beetje de juf en meester uithangen!

Zo moet ik eerlijk zeggen (ha!) dat ik me soms schuldig maak aan een leugentje om bestwil. Maar als dat in het voordeel is van de relatie met of tussen de leerlingen, dan mag dat, heb ik met mezelf afgesproken. Bijvoorbeeld laatst, toen Amber jarig was en trakteerde. Zelf ben ik allesbehalve een keukenprinses (bij ons thuis worden de taken verdeeld naar talenten: Geert kan goed koken, ik kan goed eten), maar toen ik de traktatie van Amber proefde, kreeg ik van mezelf spontaan een Michelinster.

Tot op de dag van vandaag heb ik werkelijk geen flauw idee van wat het moest voorstellen. Het was gifgroen en het zag eruit als cake maar het smaakte naar modder. Maar ja, dat kun je niet zeggen, hè? Helemaal niet als Amber stralend vertelt dat ze bijna alles zelf gedaan heeft. En dus pers ik er dan een lieve glimlach uit en zeg ik verrukt: ‘Wauw, dát is lekker, zeg! Ik bewaar de rest voor Geert, dan kan hij thuis ook een hapje proeven!’ (Met het risico dat ik de dag erna een compleet nieuwe lading baksels krijg ‘omdat ik het zo lekker vond…’)

Een leugentje om bestwil dus. ‘Wat een mooie tekening,’ is snel gezegd, ook als de hamster van de buren er nog meer van bakt. Of: ‘Nee, hoor, het is geen enkel probleem als Tim zijn puppy wil komen laten zien. Ik pas de complete planning wel aan.’

Het zijn gewoon van die kleine leugentjes, die volgens mij echt wel mogen als ze de sfeer in de klas weten te redden. Maar de kinderen leer ik: eerlijk duurt het langst. Een belangrijke les, maar soms werkt hij ook weleens tegen me. Toen ik de vorige week voor de verandering eens mijn bril op had, omdat mijn lenzen irriteerden, had Joachim het meteen in de gaten. ‘Hé, juf, je hebt een bril op!’ ‘Goed gezien, Joachim,’ glimlachte ik. Hij keek me even kritisch aan en zei: ‘Ja, het ziet er niet uit.’

Eerlijk duurt het langst, maar misschien moet ik de kinderen ook even uitleggen wat een leugentje om bestwil precies inhoudt.

DELEN