Eerlijk is eerlijk

Column juf Marieke

Marieke van Woesik (23) is net afgestudeerd aan de pabo. Marieke heeft een eigen blog: mariekevanwoesik.nl. Voor juf schrijft ze over haar ervaringen als beginnend leerkracht.

Het was gifgroen en het zag eruit als cake, maar het smaakte naar modder...

Juf & Meester - Columns - Logo juf Marieke

Als ik iets belangrijk vind, dan is het wel eerlijkheid. Niet alleen in de relatie met mijn verloofde (nieuwsflash!) Geert of mijn vrienden, maar ook in de klas. Ik leer mijn leerlingen dat eerlijk het langst duurt en geef straf als een kind liegt. In theorie een prima zaak vind ik zelf, maar in de praktijk wil het nog weleens tegenvallen…

Zo moet ik eerlijk zeggen (ha!) dat ik me soms schuldig maak aan een leugentje om bestwil. Maar als dat in het voordeel is van de relatie met of tussen de leerlingen, dan mag dat, heb ik met mezelf afgesproken. Bijvoorbeeld laatst, toen Amber jarig was en trakteerde. Zelf ben ik allesbehalve een keukenprinses (bij ons thuis worden de taken verdeeld naar talenten: Geert kan goed koken, ik kan goed eten), maar toen ik de traktatie van Amber proefde, kreeg ik van mezelf spontaan een Michelinster.

Tot op de dag van vandaag heb ik werkelijk geen flauw idee van wat het moest voorstellen. Het was gifgroen en het zag eruit als cake maar het smaakte naar modder. Maar ja, dat kun je niet zeggen, hè? Helemaal niet als Amber stralend vertelt dat ze bijna alles zelf gedaan heeft. En dus pers ik er dan een lieve glimlach uit en zeg ik verrukt: ‘Wauw, dát is lekker, zeg! Ik bewaar de rest voor Geert, dan kan hij thuis ook een hapje proeven!’ (Met het risico dat ik de dag erna een compleet nieuwe lading baksels krijg ‘omdat ik het zo lekker vond…’)

Een leugentje om bestwil dus. ‘Wat een mooie tekening,’ is snel gezegd, ook als de hamster van de buren er nog meer van bakt. Of: ‘Nee, hoor, het is geen enkel probleem als Tim zijn puppy wil komen laten zien. Ik pas de complete planning wel aan.’

Het zijn gewoon van die kleine leugentjes, die volgens mij echt wel mogen als ze de sfeer in de klas weten te redden. Maar de kinderen leer ik: eerlijk duurt het langst. Een belangrijke les, maar soms werkt hij ook weleens tegen me. Toen ik de vorige week voor de verandering eens mijn bril op had, omdat mijn lenzen irriteerden, had Joachim het meteen in de gaten. ‘Hé, juf, je hebt een bril op!’ ‘Goed gezien, Joachim,’ glimlachte ik. Hij keek me even kritisch aan en zei: ‘Ja, het ziet er niet uit.’

Eerlijk duurt het langst, maar misschien moet ik de kinderen ook even uitleggen wat een leugentje om bestwil precies inhoudt.

DELEN