Hoogbegaafd

Gastcolumn

foto gastcolumnist Monique Juf & Meester

Gastcolumn van Monique
Monique Bremmers-Casimiri is werkzaam als intern begeleider op basisschool de Masten in Rosmalen, waar ze hoogbegaafde kinderen begeleidt.

Hoogbegaafdheid is net zo goed een handicap als de juiste begeleiding ontbreekt...

Na achttien jaar gewerkt te hebben in het speciaal basisonderwijs en met een masterdiploma in mijn broekzak, heb ik mijn droom waargemaakt: ik ben intern begeleider geworden.

Spannend was het wel, deze grote verandering. Ik moest de veiligheid van mijn vertrouwde omgeving loslaten en in eerste instantie de onzekerheid van de vervangingspool omarmen. Ik vond het doodeng, maar achteraf viel het reuze mee. Het vervangen als leerkracht heb ik welgeteld één dag gedaan, want ik kon gelijk aan de slag als ib’er op mijn huidige school. Prachtig om te ervaren dat het speciale kind nog steeds een warm plekje in mijn hart heeft en dat ik vanuit een breder perspectief alsnog voor ze mag zorgen. Met het nieuwe passend onderwijsbeleid zie ik kinderen in de groepen die voorheen naar het SBO zouden zijn gegaan, maar die nu in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven. En ondanks dat we een kleine school zijn, zie ik kinderen met een cluster 1-, 2-, 3- en 4-indicatie. Gelukkig kan ik met mijn expertise de leerkrachten coachen in hun begeleiding van deze kinderen.

Toch heb ik ook moeten wennen. Na jaren kinderen met een lagere gemiddelde intelligentie (en hun ouders) begeleid te hebben, heb ik nu ook ouders en kinderen tegenover mij zitten die hoogbegaafd zijn. Een van die kinderen is een erg bijzonder geval. Deze jongen is niet een beetje hoogbegaafd, nee, hij is uitzonderlijk hoogbegaafd. Als het zo doorgaat is hij in groep 5 door alle basisschoolstof heen en zou hij dus feitelijk op zijn achtste (hij heeft ondertussen ook nog een klas overgeslagen) al naar het middelbaar onderwijs kunnen gaan. Maar wenselijk is dat niet, want met 8 jaar ben je er nog niet aan toe om naar de middelbare school te gaan. De zoektocht is dus naar passend onderwijs voor hoogbegaafden. Dit is voor mij een compleet andere tak van sport, maar met toch één gemene deler. Ook deze ouders hebben zorg om hun kind.

Passend onderwijs gaat zo vaak over de ondergrens of gedragsgrens van kinderen, terwijl hoogbegaafdheid net zo goed een handicap is als de juiste begeleiding ontbreekt. Door mij goed in te lezen en studies te volgen, voel ik mij inmiddels iets zekerder in deze materie, hoewel ik het waarschijnlijk nooit helemaal zal snappen. Aan een dergelijke mate van hoogbegaafdheid ontbreekt het mij.

DELEN