Uitvergroot

Gastcolumn

Gastcolumn David
David van der Kaaij (31 jaar) woont in Nijkerk en werkt op de School op de Berg in Amersfoort. Hij werkt vier dagen in groep 6 en daarnaast ook een dag in de plusklas.

‘Ze zijn aan het paren!’ roept een meisje uit de klas en ze toont me grijnzend het potje.

Een man in een groen overhemd en een tuinbroek en een vrouw met lichtgrijze haren stappen mijn lokaal binnen. De klas, groep 6, kijkt met bewondering naar het tweetal en ik vertel dat ze voor de gastles over lieveheersbeestjes komen, waarbij we de natuur in gaan.

‘Alweer?’ vraagt een van de kinderen. De jongen doelt op twee weken geleden, toen we gewapend met verrekijkers, zoekbladen en informatieboekjes naar een park in de buurt zijn gegaan, op zoek naar de geheimen van de natuur. Op zoek naar de namen van bomen, welke vogels er leven, enzovoort. Kon ik toen weten dat het grootste geheim nog ontdekt moest worden?

Ik leg uit dat er vanuit CNME* een aantal vrijwilligers komt vertellen over lieveheersbeestjes en dat de kinderen na de uitleg de opdracht krijgen om deze beestjes te zoeken in de natuur. Daarvoor krijgen ze een speciaal potje, met een vergrootglas als deksel. Daarmee kunnen ze goed naar details kijken.

De vrijwilligers beginnen van alles uit te leggen en de kinderen luisteren aandachtig naar de informatie over voedsel, woonplekken en vijanden van onze gestippelde vrienden.
Al snel gaan we naar buiten en iedereen springt alle kanten op om in bosjes, bomen en in het gras naar beestjes te zoeken en die in het potje te doen. Dat gaat gemoedelijk. Na een tijdje verzamelt zich een groepje kinderen opvallend rondom een en hetzelfde potje. Waar ieder potje kon rekenen op zo’n twee toeschouwers, staan hier maar liefst acht kinderen omheen. Ook het enthousiasme is hier, laten we zeggen ‘wat duidelijker merkbaar’.

Ik besluit dat ik hier meer van wil weten en al snel krijg ik duidelijkheid. ‘Ze zijn aan het paren!’ roept een meisje uit de klas en ze toont me grijnzend het potje. Enigszins ongemakkelijk werp ik een blik in het vergrootglasdeksel. Er is geen ontkennen aan. Drie ordinaire kevers zitten aan elkaar geplakt en hebben de tijd van hun leven. Door het vergrootglas lijkt het allemaal nog dramatischer.

Ik accepteer de situatie en geef zwijgend het potje terug. Sommige dingen hoef je kinderen niet uit leggen, die ontdekken ze gewoon.

*Centrum voor Natuur- en Milieu-Educatie

DELEN